Μετά από αρκετό καιρό υπομονής και αγωνίας,νομίζω πως ήρθε πλέον η στιγμή να ασχοληθώ με αυτό το οποίο κατά κάποιον τρόπο πρέπει να ασχοληθώ ή τέλος πάντων φαντάζει ως το κατ'εξοχήν αντικείμενο για μένα.Φυσικά αναφέρομαι στο θέμα της ανάληψης των διδασκαλικών μου καθηκόντων και της ένταξής μου στον γνώριμο,πλέον,μα και τόσο αγαπημένο για μένα κόσμο του σχολείου και των παιδιών.Θα έλεγα μάλιστα πως σε έναν βαθμό ικανοποιείται κάποιο σημαντικό ποσοστό φιλοδοξιών που είχα θέσει ως στόχο στον εαυτό μου πριν από πέντε χρόνια όταν οι κόποι και οι προσπάθειές μου με τοποθέτησαν στους υποψήφιους,τότε,δασκάλους.
Κάποιοι από εσάς τους αναγνώστες με γνωρίζετε πλέον πολύ καλά ή τουλάχιστον σε έναν βαθμό καλά.Νομίζω πως όλοι μας αυτά τα χρόνια έχουμε διαγράψει μια σχεδόν εξ'ολοκλήρου κοινή πορεία:από το αγχώδες διάβασμα του Λυκείου,στην σε κάποιο βαθμό ανέμελη φοιτητική ζωή,στο ελαφρύ και μόνο κατά τη διάρκεια των εξεταστικών διάβασμα,στις πρακτικές ασκήσεις στα δημοτικά σχολεία όπου το "μικρόβιο" του δασκάλου σιγά-σιγά κολλούσε μέσα μας και μας ξυπνούσε το όνειρο να καθιερωθούμε κάποια μέρα κι εμείς στην σχολική τάξη και να λειτουργήσουμε ως σκαπανείς της αναζήτησης και της ανακάλυψης της αλήθειας στα παιδικά μάτια.
Κουραστήκαμε,καταβάλαμε αρκετούς κόπους και αγωνία και εντέλει κατορθώσαμε με τις δυνάμεις μας και με άγρυπνο και πιστό μας σύμμαχο την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό να ανταμειφθούν οι κόποι μας με την πιστοποίηση της ολοκλήρωσης των σπουδών μας και την απόκτηση του-πολυπόθητου για τέσσερα ολόκληρα χρόνια-πτυχίου.Και μετά.......
Μετά ήρθε η ώρα του ανούσιου και ανήθικου καθήκοντος.Του καθήκοντος που αυθαίρετα κάποιοι μας ζητούν να επωμιστούμε και να διεκπαιρεώσουμε με απώτερο στόχο και σκοπό το τίποτα.Αναγκαστήκαμε να συμφιλιωθούμε με την κατάσταση,υποκύψαμε στις προσταγές και τις επιταγές τους,αποχωριστήκαμε πρόσωπα και πράγματα τα οποία ήταν άμεσα συνυφασμένα με εμάς και υπηρετήσαμε τη μαμά πατρίδα.Τη μαμά πατρίδα που όλοι της δίνουμε τα πάντα και αυτή δεν μας δίνει τίποτα.Κάποιοι από εμάς ήταν τυχεροί μέσα στην ατυχία τους και η ομηρία της υποχρεωτικής υπηρεσίας-δουλείας κράτησε 6 ή 9 μήνες σε αντίθεση με κάποιους άλλους που την πλήρωσαν χειρότερα (λες και αυτοί δεν έχουν προβλήματα στη ζωή τους και λιώνουν από αγάπη για την πατρίδα) και έμειναν αιχμάλωτοι για έναν ολόκληρο χρόνο.Και παραμένουν ακόμα.......
Νομίζω ότι τα πάντα,όμως,έχουν μια αρχή και ένα τέλος.Οι Πυθαγόρειοι,άλλωστε, υποστήριζαν (εδώ κάποιοι ίσως θα μειδιάσουν) ότι "όλα είναι αριθμός".Όλα αρχίζουν και όλα τελειώνουν,όλα πολλαπλασιάζονται και όλα διαιρούνται και τίποτα δεν μένει σταθερό.Αυτό, άλλωστε,δένει επακριβώς με το "τα πάντα ρει" του Ηράκλειτου.Και επειδή όλα αλλάζουν,όλα μεταβάλονται και τίποτα δεν παραμένει στάσιμο,ας είναι αυτό μια ευχάριστη νότα ελπίδας στους φυλακισμένους μέχρι το Νοέμβρη στα στρατόπεδα.........
Σχετικά με τους άλλους να ευχηθώ μια καλή σταδιοδρομία γεμάτη επιτυχίες και γεμάτη από αγάπη για το έργο που καλούνται όλοι να επιτελέσουν.Άλλωστε,όταν αγαπάς αυτό που κάνεις,δεν μπορεί παρά να είσαι επιτυχημένος...........
