ΑΡΓΑ...

Η ώρα έχει περάσει και μάλιστα κατά πολύ. Καθισμένος στο κρεβάτι μου, ντυμένος πλέον με χειμωνιάτικη περιβολή λόγω του ότι το κρύο πλέον έχει κάνει για τα καλά πια αισθητή την παρουσία του τις τελευταίες ημέρες. Την ώρα αυτή, όπως και πολλές άλλες βέβαια, την αφιερώνω στη σκέψη. Στο στοχασμό. Για την ακρίβεια σκέφτομαι πάρα πολλά πράγματα, πλάθω ιστορίες, επεξεργάζομαι σενάρια και πρωταγωνιστώ στις αέναες κινητικές ζωγραφικές του νου μου. Ταξιδεύω στο παρελθόν, βιώνω κάθε στιγμή στο παρόν, επεκτείνομαι και κυριεύω και το μέλλον. Χαίρομαι για αυτό που είμαι. Νιώθω γεμάτος για αυτό που κάνω.

Το κρύο μέρα με τη μέρα και όσο το φθινόπωρο μπαίνει στα καλά του γίνεται ολοένα και περισσότερο αισθητό ιδίως από τις απογευματινές ώρες και έπειτα. Προσπαθώ να μην με νικήσει, να μην παγώσει την καρδιά μου, να μην αποκρυσταλλώσει το μυαλό μου και το κάνει να πάψει να σκέφτεται και να στοχάζεται, να μην αναγκάσει το πνεύμα μου να εγκαταλείψει την ατέρμονη αναζήτηση της σοφίας και να στραφεί αποκλειστικά σε σκέψεις πρόσκαιρες, προσωρινές και ανούσιες. Σκέψεις που μειώνουν τον άνθρωπο. Που τον καθιστούν μικρό. Ανεπαίσθητο. Γιατί εγώ έχω προ πολλού αρνηθεί να είμαι άνθρωπος ανεπαίσθητος. Δεν θέλω να είμαι ανεπαίσθητος. Θέλω να παίρνω και να απολαμβάνω αυτό που μου ανήκει. Θέλω να κατακτώ την αλήθεια και τη σοφία που κρύβει μέσα του αυτός ο υπέροχος κόσμος, αυτό το υπέροχο σύμπαν που μας περιβάλλει, αυτή η υπέροχη φύση, αυτή η υπέρτατη και άφθαρτη κατάσταση που εμείς είμαστε κομμάτι της, που αυτή είναι κομμάτι μας. Κομμάτι αναπόσπαστο. Αναλλοίωτο.

Επιχειρώ συνεχώς να ψηλαφίσω τον κόσμο. Το σύμπαν. Αυτό που μας περικλείει και το περικλείουμε. Αυτό που μας γεμίζει και το γεμίζουμε. Αυτό που εμείς οι ίδιοι είμαστε. Αυτό είναι η ουσία της ύπαρξής μας και εμείς είμαστε η ουσία της ύπαρξής του. Υπάρχει επειδή υπάρχουμε. Και υπάρχουμε επειδή υπάρχει.

Η ώρα είναι πολύ περασμένη και στο μικρό μου σπίτι, μόνος, εξακολουθώ να χαράζω γραμμές στο χαρτί. Γράφω ακατάπαυστα. Γράφω σαν να φοβάμαι μήπως κάτι μου ξεφύγει. Μήπως κάτι δεν προλάβω να το αποτυπώσω στη σελίδα και το χάσω για πάντα. Τα γράμματά μου πολύ άσχημα. Για την ακρίβεια, κάνω ωραία γράμματα όταν γράφω ήρεμα και αργά αλλά τώρα γράφω πραγματικά πολύ γρήγορα. Γράφω ασταμάτητα. Κοντοστέκομαι. Τα μάτια μου είναι κουρασμένα. Νιώθω σχεδόν σε όλη μου την ύπαρξη την αίσθηση μιας κόπωσης. Και εδώ θα ομολογήσω ότι είμαι κουρασμένος. Αισθάνομαι πραγματικά κουρασμένος. Κουρασμένος από τους δήθεν ανθρώπους, από τις δήθεν καταστάσεις, από τις δήθεν συνθήκες που υπάρχουν γύρω μου και οι οποίες ευνοούν τη μικρότητα, την αθλιότητα, την ασχήμια.

Η ώρα είναι πραγματικά πολύ περασμένη. Και ο αντίχειράς μου αρχίζει να πονάει. Δεν θα γράψω άλλο...