ΘΥΜΑΤΑ....

Δεν ξέρω γιατί αλλά χθες ένιωσα κάπως πραγματικά περίεργα με το θέαμα που αντίκρισα στους διαδρόμους της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης της Ηλείας όπου πήγα για να αναλάβω υπηρεσία ως δάσκαλος, εν ενεργεία, πλέον. Αυτό που θέλω να πω και το οποίο αποτέλεσε αντικείμενο στοχασμού και περισυλλογής για μένα, είναι το γεγονός ότι είδα σχεδόν εξολοκλήρου όλους τους υποψήφιους νεοδιοριζόμενους δασκάλους, δηλαδή νέα άτομα όπως κι εγώ ηλικίας 22-23 χρονών να συντροφεύονται από τους γονείς τους (μερικοί και από τους δύο) προκειμένου να «τα βγάλουν πέρα» στη γραμματεία της πρωτοβάθμιας! Κι αν εκ πρώτης όψεως το φαινόμενο μπορεί να χαρακτηριστεί «αθώο» ή συνάμα και «τρυφερό», πιστεύω πως τίποτα από τα δύο δεν ισχύει αλλά μάλλον είναι επικίνδυνο και ανησυχητικό.

Πραγματικά ένιωσα έκπληκτος και ως ένα σημείο και μια ελαφριά λύπη για αυτό που συνέβαινε μπροστά τα μάτια μου. Παρατήρησα με πόση ευκολία πολλά από τα άτομα αυτά, των οποίων την πρότερη συμπεριφορά γνώριζα λόγω της επί τέσσερα χρόνια κοινής σπουδαστικής μας πορείας, είχαν κατορθώσει μέσα σε ένα ελάχιστο χρονικό διάστημα από την κτήση του πτυχίου τους να απεκδυθούν τον πρότερο ρόλο τους, το ρόλο του «ανεξάρτητου» και του δήθεν «απελευθερωμένου», και να υιοθετήσουν έναν νέο ρόλο ο οποίος απ’ ότι δείχνουν τα πράγματα είναι και ο πραγματικός ρόλος που τους ανήκει.

Μέσα σε λίγα λεπτά συνειδητοποίησα το πόσο βαριά κολλημένη σε απολιθωμένα πρότυπα είναι η ελληνική κοινωνία, οι νεοέλληνες του 2008, το υποτιθέμενο αύριο και μέλλον αυτού του τόπου. Συνειδητοποίησα ότι δυστυχώς ακόμα και σήμερα, οι κοινωνικές επιταγές και συνήθειες σε αυτή τη μεριά του κόσμου παραμένουν αυστηρά προσηλωμένες στις αρχές που διέπνεαν την ελληνική κοινωνία πριν από πενήντα ή ακόμα και εκατό χρόνια. Το πιο ανησυχητικό απ’ όλα είναι ότι, δυστυχώς, το φαινόμενο μοιάζει δύσκολο έως εξαιρετικά ακατόρθωτο να εξαλειφθεί. Οι επιταγές και τα ήθη που χαρακτηρίζουν την κοινωνία μας αρνούνται πεισματικά να ξεκολλήσουν από πάνω της αλλά σαν βδέλλες συνεχίζουν να κάνουν αυτό που έκαναν πάντα. Να δημιουργούν συνήθειες – πρότυπα, να οριοθετούν τα πλαίσια μέσα στα οποία θα πρέπει να κινηθεί και να δράσει ο ανεξάρτητος, υποτίθεται, επιστήμονας και παράλληλα να ετοιμάζουν αυστηρές ποινές για τους διαφωνούντες.

Είδα χθες το πόσο άρρωστο είναι το κοινωνικό περιβάλλον των νέων της χώρας μας. Παρατηρούσα επί ώρα πολλή τη συμπεριφορά των δεκάδων μαμάδων και μπαμπάδων που με φροντίδα και σπουδή βρίσκονταν συνεχώς δίπλα στα παιδιά τους (22 και 23 χρονών!) και με κάθε τρόπο τα κατεύθυναν να πάνε στη γραμματεία, να συμπληρώσουν κάθε λογής αίτηση και υπεύθυνη δήλωση και να ελέγχουν κάθε λίγο και λιγάκι με αυστηρότητα μήπως κάποια άλλη μαμά ή κάποιος άλλος μπαμπάς «κλέψει» τη θέση του γιου ή της κόρης τους στην ουρά. Κοιτούσα πραγματικά περίλυπος και τα συναισθήματα μέσα μου ήταν διπλής φύσεως. Από τη μία αισθανόμουν άσχημα για την κατάσταση αυτή στην οποία είχαν περιέλθει οι νέοι αυτοί άνθρωποι και από την άλλη ένιωθα και αρκετά περήφανος και γεμάτος σιγουριά για τον εαυτό μου που έχω κατορθώσει με δικές μου ενέργειες να ξεφύγω από το αρρωστημένο αυτό σύστημα που κάνει πραγματικά άσχημο τον κόσμο μας.

Αναλογιζόμουν ότι εάν ένας νέος 22 χρονών, πτυχιούχος επιστήμονας, με σίγουρη σταδιοδρομία στο επάγγελμά του και ένα σίγουρο μέλλον σε αυτό δεν είναι ικανός να κάνει μόνος του ένα ταξίδι μιας ώρας από την Πάτρα στον Πύργο, να ψάξει μόνος του να βρει τα γραφεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης σε μια πολύ μικρή πόλη όπως ο Πύργος και να λειτουργήσει μόνος του έτσι ώστε να ικανοποιήσει όλες εκείνες τις απαιτήσεις που χρειάζονται προκειμένου να αναλάβει υπηρεσία (αιτήσεις, χαρτιά κτλ), τότε τα πράγματα είναι πραγματικά σκούρα για όλους μας. Γιατί είναι σίγουρο ότι ο μπαμπάς ο οποίος πήρε το γιο ή την κόρη από την Πάτρα, τον μετέφερε στον Πύργο, ρωτούσε σε κάθε περίπτερο και καφενείο για να μάθει το που βρίσκεται η πρωτοβάθμια (γιατί, δυστυχώς, το είδα και αυτό) και στο τέλος έτρεχε μανιωδώς σε κάθε διάδρομο με όλη τη χαρτούρα στο χέρι προκειμένου να «ξελασπώσει» το παιδί του από την «ταλαιπωρία», νομίζω πως θα είναι 100% ο ίδιος μπαμπάς ο οποίος σε ένα ή δύο χρόνια θα επιβάλει στο γιο του ή στην κόρη του το ποια ή ποιον θα παντρευτεί, θα του επιβάλει το πού θα μένει, το πόσα παιδιά θα κάνει, ακόμα και το τι θα φάει το μεσημέρι.

Παρόλα αυτά που είδα και συλλογίστηκα, δεν κατηγόρησα τα παιδιά. Μου φαίνεται πως δεν θα πρέπει να κατηγορήσω ούτε τους απίθανους μπαμπάδες και τις απίθανες μαμάδες που έκαναν το «μαραθώνιο» ταξίδι Πάτρα-Πύργος προκειμένου να συμπαρασταθούν στα βλαστάρια τους. Νομίζω πως και οι μεν και οι δε είναι απλώς θύματα. Θύματα μιας κατάστασης η οποία βρίσκεται έξω από αυτούς, η οποία τους επιβάλλεται και τους επιβάλλει τις αρχές της και τις προσδοκίες της από αυτούς και αυτοί απλώς ακολουθούν ανίκανοι να πράξουν κάτι το διαφορετικό. Θύματα είναι τα παιδιά. Θύματα είναι και οι μπαμπάδες με τις μαμάδες. Γιατί να τους κατηγορήσεις;

Εγώ πάντως αρνήθηκα να είμαι θύμα…