ΑΝΘΡΩΠΟΙ...

"Το έχω μέσα μου, τόσο κοντύτερα στο ίδιο μου το σπίτι, να τρομάζω τον εαυτό μου με τους δικούς μου έρημους τόπους", έγραφε κάποτε ο Ρόμπερτ Φροστ.

Αυτή τη βροχερή φθινοπωρινή νύχτα, στο μικρό χωριό που εδώ και μερικές ημέρες αποτελεί τον νέο τόπο κατοικίας μου και στέγασης των ονείρων μου και των φιλοδοξιών μου, καθισμένος στο μικρό μου γραφείο, προσπαθώ να στοχαστώ και να σκεφτώ πάνω σε ένα θέμα που έθιξα χθες βράδυ μιλώντας με ηλεκτρονικά μηνύματα μέσω του υπολογιστή με έναν καλό μου φίλο. Για την ακρίβεια, αυτό που προσπαθώ να διερευνήσω, είναι το εάν ο κόσμος, οι εκατοντάδες άνθρωποι που καθημερινά μας κυκλώνουν και μας καλούν να γνέψουμε συγκαταβατικά το κεφάλι αποδεχόμενοι τις πάσης φύσεως ορέξεις τους, είναι κάτι το οποίο οφείλει ένας στοχαζόμενος άνθρωπος να αποδεχτεί ή να απορρίψει.

Ο καλός μου φίλος χτες, αποκάλεσε τον εαυτό του μισάνθρωπο. Και όταν τον ρώτησα γιατί αυτοχαρακτηρίζεται με τη λέξη αυτή, η απάντησή του ήταν αφοπλιστική: "Διότι στα μάτια μου αντανακλά η κρεατώδης λογική τους. Λιπίδια με αίμα είναι. Ιός ο άνθρωπος αγαπητέ. Εξαντλεί τις πηγές, πολλαπλασιάζεται και μεταναστεύει". Ομολογώ ότι εξαρχής ξαφνιάστηκα με από την απάντηση αυτή. Προς στιγμήν σκέφτηκα ότι ίσως υπερβάλει. Και σίγουρα σε κάποιο βαθμό υπερέβαλε. Αλλά η αλήθεια είναι ότι αναλογιζόμενος το ζήτημα καλύτερα και λίγο πιο ορθολογικά, συνηδειτοποίησα ότι υπό προϋποθέσεις και σε κάποιες περιπτώσεις ανθρώπων η περιγραφή αυτή είναι απολύτως ακριβής και ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα που οι ίδιοι έχουν δημιουργήσει για τον εαυτό τους. Σε κάθε τομέα της ζωής σου, σε κάθε σου δραστηριότητα συναντάς ανθρώπους οι οποίοι εποφθαλμιούν και εύχονται να αποτύχεις, να συνθλιβείς, να μην αντέξεις. Να καταρεύσεις και αυτοί να είναι εκεί, να απολαύσουν το θέαμα της συντριβής σου, να διασκεδάσουν με την πτώση σου. Να σταθούν με χαιρέκακη διάθεση στο Κολοσσαίο της σύγχρονης λυσασμένης κατάστασης και σαν το μεθυσμένο για αίμα ρωμαϊκό κοινό να απολαύσουν την πτώση σου στην αρένα της ζωής. Και να πανηγυρίσουν την ήττα σου.

"Άνθρωποι και όντα υστερόβουλα/ όλα στο συμφέρον τους υπόδουλα/ όλοι στηλιτεύουν κι εκβιάζουνε/ εύσημα στο τίποτα μοιράζουνε", λένε οι στίχοι ενός ανήσυχου τραγουδιού. Και πράγματι. Νομίζω ότι ζούμε σε μια κοινωνία που αφθονεί ο φθόνος. Σε κάθε στιγμή ο καθένας πολεμά τον άλλον. Παράσιτα που απλώς επιβιώνουν, θέλουν όσο τίποτα άλλο να με πνίξουν. Να με ποδοπατήσουν. Να υποτιμήσουν αυτό που είμαι, αυτό που κάνω, αυτό που θέλω. Γιατί απλά εγώ δεν θέλω μόνο να επιβιώνω. Θέλω να υπάρχω. Θέλω να πετυχαίνω παντού. Να νικάω παντού. Και να μαθαίνω από τα λάθη μου χωρίς να μετανιώνω γι' αυτά και χωρίς να απολογούμαι σε κανέναν για αυτά.

Καταγγέλω αυτήν την κοινωνία της αλληλοσφαγής. Της άθλιας κατανάλωσης. Των σάπιων θεμελίων. Των αποτυχημένων αντανακλαστικών. Την άμετρη. Τη ζηλοφθόνα. Αρνούμαι να ζω σε έναν κόσμο που ο καθένας επιθυμεί να αποτύχω. Αρνούμαι να υποκύπτω. Αρνούμαι να συμφωνώ για να μην τους βρω αντιμέτωπους. Θέλω να τους βρω αντιμέτωπους. Για να επικρατήσω. Για να υπάρξω. Γιατί "πρώτα προσπαθούν να σε αγνοήσουν, μετά να σε γελοιοποιήσουν, μετά να σε πολεμήσουν και μετά τους νικάς", όπως έλεγε κάποιος ο οποίος και θέλησε, και τους βρήκε όλους αντιμέτωπους, και έζησε για πάντα στη μνήμη και στην ιστορία όλων. Ο Μαχάτμα Γκάντι.