Την ιδιαίτερα ταραχώδη κι άσχημη για μένα περίοδο που για έναν εντελώς σκοτεινό και αδιευκρίνιστο λόγο είχα υποχρεωθεί να «υπηρετήσω την πατρίδα», σημαντικό πολύ για μένα στάθηκε το γεγονός ότι κατόρθωσα να διατηρήσω την επικοινωνία με έναν εκλεκτό μου φίλο με τον οποίο μάλιστα κατορθώσαμε να διατηρήσουμε σε αρκετά υψηλό επίπεδο τη σχέση φιλίας μας παρά τις πάρα πολλές αντιξοότητες που υπήρχαν. Μέσα από την επαφή μας, η οποία συνεχίστηκε αμείωτη και τους 9 μήνες που βρισκόμουν αιχμάλωτος «μυαλών σαλταρισμένων», μπορέσαμε να διατηρήσουμε και οι δύο την κριτική μας ικανότητα σε καλό επίπεδο ενώ παράλληλα και με τη συγγραφή μικρών κειμένων τα οποία στη συνέχεια έστελνε ο ένας στον άλλον με e-mail βρήκαμε και κάτι θετικό και εποικοδομητικό να ασχοληθούμε κατά τις κρύες νύχτες του χειμώνα.
Ακριβώς στο σημαντικό, ιδίως για τη σημερινή εποχή, ζήτημα της φιλίας μεταξύ των ανθρώπων θα ήθελα να ασχοληθώ έστω και εν συντομία στο σημερινό μου κείμενο. Μπορεί να υπάρξει φιλία ή για την ακρίβεια πραγματική φιλία στο σημερινό κυκεώνα που έχει περιέλθει ο κόσμος μας; Στη σημερινή ωφελιμιστική κοινωνία, την κοινωνία του συμφέροντος και της απληστίας, του εγωκεντρισμού και του άκρατου ατομισμού, είναι δυνατόν να κατορθώσουν δύο ή και περισσότεροι άνθρωποι να δημιουργήσουν και, κυρίως, να διατηρήσουν αναλλοίωτη στο χρόνο μια αληθινή φιλία; Μια φιλία που δεν θα χωρά συμφέρον, δόλο, κακεντρέχεια, υποκρισία και ατομισμό;
Νομίζω πως το κυριότερο πρόβλημα το οποίο εντοπίζεται σε μια σχέση φιλίας στις μέρες μας είναι η υποκρισία. Και είμαι εντελώς κατηγορηματικός στην άποψή μου αυτή. Η υποκρισία η οποία απλώνει τις ρίζες της πολύ βαθιά στο υπέδαφος της σχέσης μεταξύ δύο ανθρώπων, την αναταράζει και τελικά γίνεται δέντρο το οποίο φαντάζει αδύνατον να κοπεί. Οι σημερινοί άνθρωποι αρέσκονται σε αμοιβαίες φιλοφρονήσεις ο ένας προς τον άλλον, όταν βρίσκονται και συζητούν στο ίδιο περιβάλλον, ενώ παράλληλα επιτίθενται με τον πιο λυσσαλέο τρόπο ο ένας στον άλλον όταν βρίσκονται μακριά. Τα «λόγια πίσω από την πλάτη» είναι αυτά που έχουν την τιμητική τους σήμερα στις περισσότερες ανθρώπινες σχέσεις. Αυτά είναι που εντέλει καταστρέφουν τις σχέσεις.
Είναι πραγματικά ευτύχημα να υπάρχουν σήμερα άνθρωποι που καταφέρνουν να ξεφεύγουν, να δραπετεύουν από αυτή την αρρωστημένη κατάσταση που ταράζει την εποχή μας και που θέλει τον καθένα να λέει όμορφα, πλην, όμως, ψεύτικα λόγια στον άλλο. Το συγκεκριμένο φαινόμενο, βεβαίως, δεν αποτελεί γνώρισμα μόνο μεταξύ «φίλων» αλλά είναι κάτι που κάνει την εμφάνισή του σε όλες τις ανθρώπινες επαφές και σχέσεις. Παντού, σε κάθε τηλεοπτική ή ραδιοφωνική εκπομπή, σε κάθε άρθρο κριτικής στις εφημερίδες, ο καθένας μετατρέπεται σε έναν φτηνό και ακαλαίσθητο κόλακα του συστήματος και τα βρίσκει «όλα τέλεια». Από παντού ακούς «τέλειος ο Σάκης», «τέλεια η Δέσποινα», «εκπληκτική η Πέγκυ» και, βεβαίως, μυριάδες άλλα. Γενικότερα, έχουμε όλοι ως κοινωνία περιέλθει σε μια κατάσταση που όλα πρέπει να κρίνονται «καλώς».
Νομίζω πως όλοι μας οφείλουμε, για το καλό τόσο το δικό μας όσο και όλων, να προσπαθήσουμε να οικοδομήσουμε σχέσεις φιλίας βασιζόμενες σε υγιείς και στέρεες βάσεις. Και οι υγιείς και στέρεες βάσεις είναι μόνο οι βάσεις αλήθειας και εμπιστοσύνης. Εκείνες που τις χαρακτηρίζει η ειλικρίνεια, η καλόπιστη κριτική και η αμεσότητα.
Θεωρώ πως πρέπει να εκτιμήσουμε περισσότερο αυτόν που θα μας απευθυνθεί και θα μας πει «Κώστα, Νίκο, Γιώργο αυτό που είπες είναι πέρα για πέρα βλακώδες» παρά εάν μας πει – για κάτι όντως βλακώδες – «φίλε, αυτό που είπες είναι πραγματικά σπουδαίο»…
Άλλωστε και η Ιστορία αυτό μας διδάσκει. Ο φιλέλληνας και φιλόμουσος αυτοκράτορας της Ρώμης ,Νέρωνας ,αυτόν που η αυτοαποκαλούμενη "θρησκεία της αγάπης", ο χριστιανισμός δηλαδή, θεωρεί ως ανθρωπόμορφο τέρας και πιστεύει ακράδαντα ότι "καίγεται στην κόλαση", θεωρούσε ως καλύτερο φίλο του φροντίζοντας ,μάλιστα, να τον έχει σε κάθε συμπόσιο ακριβώς δίπλα του, τον Πετρώνιο. Ο Πετρώνιος ,λοιπόν, ποτέ μα ποτέ ,ούτε μια φορά, δεν είχε επιδοκιμάσει έστω κι ένα από τα ποιήματα του Νέρωνα. Πάντοτε ανακάλυπτε σε αυτά λάθη, σφάλματα και παραλείψεις και πάντοτε παρέτρεπε το Νέρωνα να τα κάψει στη φωτιά και να τα ξαναγράψει από την αρχή. Εκατοντάδες ποιήματα και συνθέσεις έκαψε ο Νέρωνας, παρουσία αυλικών του, μόνο και μόνο επειδή του το πρότεινε ο Πετρώνιος. Ο καλύτερός του φίλος...Νομίζω ότι οι αντιστοιχίες κατανοούνται…
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
2 σχόλια:
Δυτυχώς δεν ενεθυμούμαι τους κωδικούς μου ώστε να απαντήσω μέσω της blogικής μου ταυτότητα στα όσα όμορφα έγραψες αδελφέ...Καταρχάς να αναφέρω ότι ακόμη κ αυτός ο τρόπος επικοινωνίας είναι για τη σημερινή εποχή απαραίτητος καθώς οι αποστάσεις δεν μας αφήνουν κ πολλά περιθώρια επιλογής κ η νέα χρονιά προβλέπεται δύσκολη.
Στο σημείο αυτό θέλω να αναφέρω πως δε θα ξεχάσω τη στιγμή εκείνη την οποία εισήλθα σε ένα νετ καφέ στο ανοιξιάτικο Διδυμότειχο αναζητώντας έναν καλό φίλο μα στάθηκε δύσκολο να τον εντοπίσω. Εν τέλει διαπίστωσα πως το διαφορετικό του κούρεμα ήταν ο λόγος. Είχαν περάσει περίπου 4 μήνες αδελφέ. Η συγκίνηση κ η χαρά ήταν διάχυτη σε ένα σημείο της Ελλάδας όπου οι χαρές είναι λίγες κ τα οικεία πρόσωπα αποτελούν με την παρουσία τους κ μόνο, ένα ψυχικό/πνευματικό δέσιμο με όσα κοινά είχε κανείς στην πρότερη ζωή του.
Στο θέμα μας όμως: Μια πολύ καλή συνέχεια στα όσα έγραφψες περί υποκρισίας θα μπορούσε να είναι ένας μικρός μονόλογος που είχε ένας γιατρός ονόματι Gregory House στην ομώνυμη σειρά. Βλέπεις στο επεισόδιο εκείνο πραγματευόταν την ιστοράι ενός αυτιστικού παιδιού κ έφτανε στο συμπέρασμα πως στην πραγματικότητα ζήλευε τη νοητικήμ κατάσταση του παιδιού κ αυτό για τον απλούστατο λόγο ότι θα ήταν πάντα ειλικρινές. Δε θα ήταν υποχρεωμένο να υποτάσσεται στους κανόνες ευγενεία που διέπουν τους σημερινούς ανθρώπους, τις τυπικότητες κ όλα τα όσα ανου΄σια κάνουμε προκειμένου να διατηρήσουμε ένα δήθεν κοινωνικό στάτους με πολλούς φίλους κ λίγυς εχθρούς. Ο γιατρός τα περιέγραφε πολύ καλύτερα από μένα βέβαια κ στην πρώτη ευκαιρία θα σου δώσω το συγκεκριμένο επεισόδιο (House md s03 e04). Πιστεύω ότι αξίζει τον κόπο να το δεις.
Είναι αλήθεια πως είναι πολλές οι ταινίες κ οι σειρές που θίγουν απλά εώς πολύπλοκα ζητήματα της καθημερινής μας ζωής αλλά είναι δύσκολο να τις εντοπίσεις. Όπως κ να χει αισιοδοξώ ότι θα έχουμε την ευκαιρία να συνεχίσουμε τις συζητήσεις μας κ μέσα από αυτό το blog.
Ένας καλός φίλος
Μα ναι αγαπητέ,θυμάμαι πολύ καλά εκείνη την πραγματικά όμορφη συνάντησή μας σε ένα κλίμα συγκίνησης θαρρώ.Είχαν πραγματικά περάσει σχεδόν 4 μήνες και εκείνο το απόγευμα ήταν όντως όμορφο.Και εσύ ήσουν ιδιαίτερα αλλαγμένος πάντως!Παρόλα αυτά στο διάβα του χρόνου δεν αλλοιώθηκε η σχέση μας.Νομίζω το λόγο τον γνωρίζουμε και οι δύο αρκετά καλά...Όσο για την ταινία νομίζω πως θα πρέπει να τη δω κάποια στιγμή...Άλλωστε οι σχέσεις ειλικρίνειας είναι οι μοναδικές που μπορούν πραγματικά να αντέξουν στο χρόνο...
Vasilis
Δημοσίευση σχολίου