ΜΕΤΡΙΟΦΡΟΣΥΝΕΣ...

Αναλογιζόμενος χθες διάφορα πράγματα,στάθηκα για κάποιες στιγμές στο τζάμι της πόρτας του σπιτιού, στο μικρό χωριό που έχω διοριστεί. Έβρεχε καταρρακτωδώς. Για την ακρίβεια, μπορώ να πω ότι ήταν μία από τις πιο δυνατές και έντονες μπόρες που έχω ζήσει και η οποία μάλιστα συνδυάστηκε με ένα εξαιρετικά πυκνό και αρκετά μεγάλο σε μέγεθος χαλάζι.

Κοιτούσα έξω. Έβλεπα τη δυνατή βροχή να πέφτει, να μαστιγώνει σαδιστικά τα μικρά δρομάκια τα οποία σε λίγα κιόλας λεπτά είχαν μετατραπεί σε αρκετά επικίνδυνους για τους ελάχιστους περαστικούς χειμάρρους. Ο κίνδυνος πλημμύρας ήταν ορατός αλλά για έναν παράξενο λόγο ακόμα και αυτό το ενδεχόμενο δεν έδειχνε ικανό να με τρομάξει. Ένιωθα μια ατέρμονη ηρεμία. Σκεφτόμουν την περυσινή ασέλγεια που είχε διαπράξει ο άνθρωπος στη φύση της Ηλείας, με την απέραντη καταστροφή από τις πυρκαγιές, και τώρα απλώς ανέμενα καρτερικά τη δίκαιη απάντηση και ανταπόδωση από τη φύση. Έναν χρόνο μετά τις πυρκαγιές που κατέστρεψαν την ιερή αυτή γη, το ενδεχόμενο να πνιγούν κάποιοι άνθρωποι από τις πλημμύρες δεν μου φαινόταν και τόσο άδικο. Ακόμα ακόμα και αν εγώ ο ίδιος επρόκειτο να είμαι ανάμεσα σε αυτούς που θα καλούνταν να πληρώσουν το τίμημα.

Έβλεπα τη δυνατή βροχή να πέφτει και η αναμενόμενη μελαγχολία που,θέλοντας και μη, γεννιέται στην καρδιά του καθενός σε παρόμοιες περιπτώσεις, συντρόφευε τις μύριες σκέψεις που τριγύριζαν στο μυαλό μου. Αυτό που σκεφτόμουν, κυρίως, είναι το πόσο υποκριτική είναι η σημερινή μας κοινωνία η οποία κατά κάποιο τρόπο και σε ένα μεγάλο βαθμό επιβάλλει στους ανθρώπους να ομολογούν στις περισσότερες των περιπτώσεων, με ύφος άκρως ταπεινολογικό, ότι σε κάποιο ή κάποια θέματα κάνουν λάθος, ότι θα πρέπει να μετανιώσουν γι’αυτό και ότι εν ολίγοις δεν αξίζουν και πολλά πράγματα ως άτομα και προσωπικότητες. Πραγματικά επαναστατώ όταν συναντώ ανθρώπους οι οποίοι με την αυτοπεποίθηση στο ναδίρ, λυγισμένοι από το βάρος μιας πιθανής αποτυχίας σε κάτι,λαμβάνουν το ύφος του δήθεν ταπεινού και ομολογούν ότι δεν έχουν την ικανότητα και τη δυνατότητα να πετύχουν το στόχο τους. Και αναρρωτιέμαι γιατί να συμβαίνει αυτό άραγε; Γιατί θα πρέπει σήμερα σώνει και καλά να ομολογήσω ότι είμαι λάθος; Ποιος είναι αυτός που μου απαγορεύει το να μην κάνω λάθος; Ε, όχι, λοιπόν εγώ ομολογώ ότι είμαι σωστός.

Συζητώντας με μία συνάδελφο, πριν από μερικές ημέρες, ένιωσα πραγματικά έκπληξη όταν με ένα έκδηλα αγωνιώδες ύφος μου είπε: "πωπώ! τελείως άχρηστοι είμαστε οι σημερινοί δάσκαλοι!". Ένιωσα έκπληκτος και συγχρόνως ανήσυχος. Αν είναι δυνατόν ένας νέος άνθρωπος να έχει μια τέτοια γνώμη για τον εαυτό του, πάνω ακριβώς στην πιο δημιουργική φάση της ζωής του. Αντέδρασα και το ερώτημα που της έθεσα ήταν το γιατί στη σημερινή εποχή θα πρέπει να ομολογούμε θέλοντας και μη την ανικανότητά μας. Και στο κάτω - κάτω, γιατί θα πρέπει να γενικεύουμε και να λέμε ότι όλοι εμείς οι νέοι άνθρωποι είμαστε άχρηστοι, είμαστε ανίκανοι, είμαστε άσχετοι; Εγώ, πάντως, αρνούμαι να έχω μια τέτοια εικόνα για τον εαυτό μου. Και αυτό που με προβληματίζει και με κάνει να επαναστατώ είναι το γιατί θα πρέπει σήμερα, στην άμετρη κοινωνία που υπάρχουμε, να θεωρείται προτέρημα για κάποιον το να διατηρεί "χαμηλό προφίλ" και να ταπεινολογεί, ενώ αντίθετα να χαρακτηρίζεται ως "αλαζόνας" και διάφορα τέτοια επίθετα αυτός που πιστεύει ότι, ναι ρε γαμώτο, δεν είμαι αδύναμος, έχω δυνατότητες και μάλιστα πολλές, ελέγχω τη ζωή μου και τις καταστάσεις που την περιβάλλουν, είμαι δυνατός και ικανός για πολλά.

Δεν γνωρίζω αν και πότε θα κατορθώσω να βρω απαντήσεις στα ερωτήματα αυτά. Πιθανόν να κατηγορηθώ ή μάλλον να εξακολουθήσω να δέχομαι κατηγορίες ότι είμαι εγωιστής, ότι είμαι "ψώνιο" και διάφορα όμορφα και καλά. Νομίζω, πάντως, ότι δεν με απασχολεί. Γενικότερα είμαι υπέρ της άποψης ότι ο άνθρωπος θα πρέπει να προσπαθεί συνεχώς να προοδεύει, σε κάθε τομέα και φάση της ζωής του και, μάλιστα, να είναι και υπερήφανος για αυτό. Να νιώθει βαθιά μέσα του ότι αξίζει, ότι έχει δυνατότητες, ότι μπορεί να πετύχει πολλά. Ακόμα και αν αρχίσει από τα λίγα και απλά. "Μην ελπίζεις στην ουτοπική Πολιτεία του Πλάτωνα. Ας αρκείσαι και στο μικρότερο βήμα που θα κάνεις προς τα εμπρός και να σκέφτεσαι ότι ακόμα κι αυτό το αποτέλεσμα δεν είναι ασήμαντο", έγραφε ο περίφημος στωικός Μάρκος Αυρήλιος, ο φιλόσοφος αυτοκράτορας της Ρώμης. Και πραγματικά. Νομίζω ότι θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι, θα γίνει καλύτερος ο κόσμος μας εάν όλοι μας αγαπήσουμε τον εαυτό μας λίγο περισσότερο. Εάν εκτιμήσουμε όπως πρέπει τις αδιαμφισβήτητες δυνατότητές μας. Εάν δώσουμε λίγη αξία στην αξία μας. Όλοι μας το έχουμε ανάγκη...