Ενθυμούμενος μία, κατά κάποιον τρόπο, φιλοσοφική συζήτηση που είχα προ καιρού με έναν φίλο σχετικά με την ύπαρξη ή όχι τέλος πάντων της πολυσυζητημένης «μετά θάνατον ζωής», αποφάσισα σήμερα να γράψω ένα μικρό κείμενο για το θέμα αυτό.
Προσωπικά θεωρώ μάταιο και ολοκληρωτικό χάσιμο χρόνου το να ανησυχεί κανείς για την ύπαρξη ή όχι κάποιου είδους μεταθανάτιας ζωής. Νομίζω ότι δεν ωφελεί σε τίποτα η αναζήτηση του τι υπάρχει μετά το τέλος του ανθρώπου αλλά μάλλον είναι και επιζήμια μια τέτοια έρευνα. Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει πουθενά μια σίγουρη άποψη, μια άποψη που να φαίνεται κάπως εύκολη στο να γίνει αποδεκτή. Φυσικά, δεν συζητάω για θεωρίες στις οποίες να υπάρχουν αποδείξεις για τον απλούστατο λόγο ότι το μοναδικό πράγμα που δεν θα μπορέσει να αποδείξει ποτέ ο άνθρωπος είναι η ύπαρξη ή όχι μιας μεταθανάτιας κατάστασης. Προτρέπω τους πάντες να ερευνήσουν και να ασχοληθούν με την αναζήτηση των πάντων: με το τι είναι ο θεός, αν υπάρχει ή όχι ψυχή κτλ. Κι αυτό γιατί κάθε θρησκεία, κάθε φιλοσοφικό ρεύμα μπορεί να μην έχουν απτές αποδείξεις αλλά τουλάχιστον έχουν μα ξεκαθαρισμένη άποψη για τις θέσεις τους – έστω κι αν αυτή αμφισβητείται και μάλιστα αρκετές φορές έντονα.Ωστόσο, σχετικά με το ζήτημα της μετά θάνατον ζωής, η κάθε πλευρά λέει τα δικά της και το χειρότερο όλων είναι πως η κάθε θεωρία είναι θολή και συγκεχυμένη ή το ακριβώς αντίθετο: είναι τόσο απλή που καταντά φαιδρή και ο κάθε σοβαρός άνθρωπος την απορρίπτει ευθύς εξαρχής. Πιο μεγάλο παράδειγμα από τις αστειότητες του μωαμεθανισμού, που πιστεύει ότι στον παράδεισο οι καλοί θα τρώνε πιλάφι, δεν υπάρχει. Αλλά και ο χριστιανισμός, στην πραγματικότητα, έχει ασαφή θέση γύρω από αυτό το θέμα αν και ο βασικότερος λόγος για τον οποίο υπερίσχυσε είναι το ότι στηρίχτηκε – όσο καμία άλλη θρησκεία – στις διακηρύξεις των ανθρώπων του για τη μετά θάνατον ζωή.Για τους χριστιανούς ο παράδεισος και η κόλαση θα ανοίξουν τις πύλες τους μετά τη δεύτερη παρουσία του Χριστού. Μέχρι να γίνει η δεύτερη παρουσία οι γνώμες για το που βρίσκονται οι ανθρώπινες ψυχές ποικίλουν. Άλλοι λένε ότι βρίσκονται στον Άδη, άλλοι ότι περιφέρονται κάπου και άλλοι τολμούν να ισχυριστούν ότι οι ψυχές των νεκρών κυκλοφορούν ανάμεσά μας! Χώρια που η εκκλησία με τις διακηρύξεις της περί της σωτηρίας του ανθρώπου δείχνει να αδιαφορεί γι’ αυτούς που έζησαν πριν το Χριστό ή γι’ αυτούς που αν και έζησαν μετά από αυτόν δεν γνώρισαν το «σωτήριο» κήρυγμά του. Πού θα πάνε αυτοί; Στον παράδεισο ή στην κόλαση;Οι χριστιανικές απαντήσεις δεν είναι καθόλου πειστικές. Για τους ανθρώπους που έζησαν πριν το κήρυγμα του Ιησού η εκκλησία λέει τα εξής: κατά τις τρεις μέρες που ο Χριστός παρέμεινε στον τάφο, βρέθηκε στον Άδη και κήρυξε. Εκεί, όσοι νεκροί τον πίστεψαν, σώθηκαν. Η απάντηση αυτή, φυσικά, δεν είναι ικανή να πείσει ούτε έναν άνθρωπο ο οποίος να έχει μέσα του έστω και μερικές, ελάχιστες σταγόνες σκεπτικισμού. Πότε πρόλαβε ο Χριστός μέσα σε λίγες ώρες να προσελκύσει δισεκατομμύρια ψυχές, να τους διδάξει το λόγο του και – κυρίως – να τους κάνει να τον πιστέψουν όταν του χρειάστηκε τρία χρόνια για να διδάξει μόνο στο Ισραήλ (και, μάλιστα, όχι σε όλον τον πληθυσμό) και στο τέλος να μην τον πιστέψουν πάνω από εκατό άτομα το πολύ (κι από αυτούς ελάχιστοι αποδέχτηκαν πλήρως τα λεγόμενά του); Ας δούμε και το δεύτερο ερώτημα που διατύπωσα:: τι γίνεται με αυτούς που έζησαν μεν μετά το Χριστό αλλά δεν τους μίλησε ποτέ κανείς για αυτόν; Η εκκλησία απαντά: οι άνθρωποι αυτοί θα κριθούν σύμφωνα με τα έργα τους και τη συνείδησή τους. Εάν έπραξαν καλώς, θα σωθούν. Ούτε, όμως, κι αυτή η απάντηση μπορεί να πείσει κάποιον εκτός ίσως από κάποιες καλοκάγαθες γριούλες. Δηλαδή, ποιες είναι οι καλές και οι κατά συνείδηση σωστές πράξεις; Υπάρχει, ή είναι ποτέ δυνατόν να υπάρξει αληθινό και αντικειμενικό κριτήριο του τι είναι καλό; Για τους ανθρωποφάγους δεν είναι ηθικό και ένδοξη πράξη αρετής το να τρώνε ανθρώπους; Οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες, που εκδίωξαν τους χριστιανούς, δεν έκαναν κάτι ηθικό (γι’ αυτούς και το λαό τους);); Δεν έπραξαν σύμφωνα με τη συνείδησή τους για να προστατεύσουν τη θρησκεία των πατέρων τους και να σώσουν το κράτος τους; Επομένως, γιατί οι χριστιανοί, ακόμα και σήμερα, τους μισούν; Με την παραπάνω λογική της ίδιας της εκκλησίας ο Διοκλητιανός, ο Δέκιος και οι άλλοι («τα ανθρωπόμορφα τέρατα») θα πρέπει να πάνε στον παράδεισο.
Μυστήρια και σκοτεινά πράγματα. Ουδείς πρόκειται να με πείσει ότι η άποψή του για τη μεταθανάτια ζωή είναι σωστή για τον απλό λόγο ότι και ο ίδιος δεν έχει μια ξεκάθαρη και κρυστάλλινη άποψη για το θέμα (κάποτε, ένας αγαπημένος μου συγγενής, απλοϊκός χωρικός, είπε σε μια συζήτηση: σάμπως και πήγε ποτέ κανένας στον άλλο κόσμο και γύρισε να μας πει τι είδε; Βρήκα την ερώτησή του εξαιρετικά σοβαρή μέσα στην απλότητά της). Δεν αποκλείω την ύπαρξη μιας μετά θάνατον κατάστασης. Δεν μπορώ να την αποκλείσω. Μπορώ, όμως, να είμαι σίγουρος ότι η μεταθανάτια αυτή ζωή (όποιας μορφής κι αν είναι) δεν μπορεί να αποτελεί επιβράβευση ή καταδίκη για τη στάση του ανθρώπου στην επίγεια ζωή του. Αν είναι έτσι, τότε προβλέπω ότι η κόλαση θα είναι γεμάτη με παπάδες, επισκόπους και λοιπούς θεομπαίχτες και ο παράδεισος θα είναι προικισμένος με τον Καζαντζάκη, το Γαλιλαίο και άλλα λαμπρά πνεύματα που πήγαν την ανθρωπότητα ένα βήμα πιο μπροστά και κάποιοι έστειλαν στην πυρά για να τα στείλουν μια ώρα ταχύτερα στην κόλαση…
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
3 σχόλια:
Τροφή για σκέψη κ για σχόλια αδερφέ!Λόγω του περασμένου της ώρας δεν μπορώ να επεκταθώ πολύ αλλά θα αρκεστώ σε κάποιεσ σύντομες παρατηρήσεις. Η μια προέρχεται από μια γελοιογραφία του Αρκα που διάβασα πρόσφατα. Αν κ ιδαίτερα απλή εντούτοις σου δίνει το έναυσμα για σκέψη στην αντίθετη κατεύθυνση από αυτή που εσύ κοιτάς. Είναι λοιπόν στον παράδεισο ένας άγγελος κ ένας άνθρωπο ο οποίος είχε πεθάνει πρόσφατα κ συζητούν για τη μετά θάνατον ζωή. Λέει λοιπόν κάποια στιγμή ο άγγελος: "Το χειρότερο πα΄ντως είναι να είσαι άθεος, όταν πεθάνεις, σε πλένουν, σε ξυρίζουν σου φοράνε το καλό σου κοστούμι κ δεν έχεις που να πας..." Σκέψου πως υπάρχει η αναγκαιότητα μέσα από αυτή τη παρατήρηση για την ύπαρξη ενός σκοπού στη ζωή. Κ έστω αν δεν σκέφτεσαι μετά θάνατον ζωή, πως σου ακούγεται η μετενσάρκωση; Μου φαίνεται αδιανόητο να μην υπάρχει κάποια ουσία στη ζωή εδώ κ απλά να πεθαίνεις μετά. Σου μιλάω σαν ένας απλοϊκός άνθρωπος...
Αλλαγή παραγράφου: Σε ότι αφορά το χρόνο του κηρύγματος στον Άδη μη ξεχνάς ότι τα πάντα είναι σχετικά. Η έννοια του χρόνου γίνεται αντιληπτή με διαφορετικό τρόπο ακόμη κ στο δικό μας κόσμο...Οι μαυρες τρύπες είναι ένα τέτοιο παράδειγμα επομένως σκεπτόμενοι κ με μεταφυσικά κριτήρια οι τρεις μέρες στον Άδη μπορεί να ήταν τρεις αιώνες, 3 χιλιετίες ή κ 3 δευτερόλεπτα!Επιπλέον μου φαίνεται ότι βιάζεσαι κ λίγο να κρίνεις τον αριθμό τον όσων πίστεψαν στο κήρυγμά του. Μόνο οι 12 απόστολοι που είναι κάθε στιγμή παρόντες συν όσους τον περιστοίχιζαν στα κηρύγματά του συν άλλοι 72 μαθητές οι οποίοι αναφέρονται στα ευαγγέλια δε θα χαρακτηρίζονταν λίγοι!Έτσι εν συνεχεία εξαπλώθηκε ο χριστιανισμός κ στα άλλα έθνη αυξάνοντας συνεχώς τον αριθμό όσων πίστευαν παρά τους πολλούς διωγμούς που υφίστατο. Έφτασε μέχρι κ τη σημερινή εποχή να καλύπτε με διάφορες παραλλαγές ένα πολύ μεγάλο τμήμα του κόσμνου σε ότι αφορά τις θρησκευτικές του πεποιθήσεις. Σίγουρα ως μάρκετιγκ έπιασε καλά (ίσως θυμάσαι μια ανάλογη συζήτηση που έχουμε αφήσει στη μέση...)
Κλείνοντα το σύντομο αυτό σχολιασμό κ ελπίζω να με συγχωρήσεις που δε στέκομαι σε όλα τα σημεία του πολύ ενδιαφέροντος πονήματός σου, η απορία του συγγενή σου είναι εύλογη. Ωστόσο η απάντηση είναι θετική. Πολλοί είναι αυτοί οι οποίοι υπήρξαν νεκροί κ όμως επανήλθαν μετά από κάποια λεπτά ή ώρες. Οι εμπειρίες τους έχουν καταγραφεί σε πολλά βιβλία κ κλινικά οι περιπτώσεις αυτές χαρακτηρίστηκαν ως θαύματα. Μάλιστα οι περισσότεροι από αυτούς είδαν 'κάτι' στην άλλη μεριά...Ψεύδη, αυταπάτες, παιχνίδια του μυαλού?Ίσως όντως να μην πάρουμε ποτέ απάντηση σε αυτό εκτός κ αν γίνουμε οι ίδιοι μέτοχοι μια τέτοιας εμπειρίας.
Όπως κάθε φορά που συζητάμε έτσι κ αυτή τη στιγμή θέλω να πω ακόμη περισσότερα αλλά οι βούλες δεν το επιτρέπουν καθώς με ωθούν προς το κρεβάτι μου. Πολύ συνοπτικά πάντως θέλω μετά από μια μικρή τοποθέτηση να θέσω ένα ερώτημα:
Μετα θάνατον ζωή κ ψυχή. Η αλήθεια είναι ότι βαδίζουμε προς άλλα μονοπάτια αλλά θεωρώ ότι τα δύο αυτά συνδέονται. Μετά το θάνατο του σώματος η ψυχή συνεχίζει να υπάρχει κ όπως προείπες κ συ υπάρχουν διάφορες εικασίες για το τι ακριβώς συμβαίνει. Αιωρείται, αναμένει κάπου την ανάσταση των νεκρών κ άλλες επεξηγήσεις. Αν λοιπόν υπάρχει ένας τρόπος για να "ελέγξουμε" την μετα θάνατον ζωή αυτός θα ήταν ο αποχωρισμός της ψυχής από το σώμα. Αυτό όπως είπα λίγο πιο πριν έχει επιτευχθεί με την επαναφορά στη ζωή από ανθρώπους οι οποίοι στιγμιαία έστω υπήρξαν νεκροί. Αντίστοιχες περιπτώσεις όμως έχουν αναφερθεί κ σε μια πολύ πιο απλή δραστηριότητα του ανθρώπινου σώματος/μυαλού: τα όνειρα. Εμπειρίες εξωπραγματικές, μεταφυσικές, ανεξήγητες απαντήσεις ή εφιάλτες κ επαφή με ανύπαρκτα πρόσωπα κ σύμφωνα με το χριστιανισμό ακόμη κ με το διάβολο ή το αντίστροφο, με αγγέλους ή στοιχεία του φερόμενου ως "παραδείσου" τα οποία σε αυτή τη περίπτωση από όνειρα μεταφράζονται σε οπτασίες ή οράματα. Η άλλη εναλλακτική είναι πολύ πιο επικίνδυνη κ είναι τα ναρκωτικά. Παρατηρείται σε κάποιες περιπτώσεις αποχωρισμός της ψυχής από το σώμα σε εθισμένους στις ουσίες αυτές. Οι ίδιοι οι χρήστες αναφέρουν ότι το έχουν νιώσει αυτό κ συνήθως με άσχημο αποτέλεσμα: να νιώθουν ένα βάρος, μια ανεξήγητη λύπη, μια πολύ ενοχλητική ανησυχία...Ίσως με βάση το σωστό κ το λάθος όπως εννοούνται στο χριστιανισμό, οι χρήστες να είναι "λάθος" επομένως βιώνουν τις συνέπειες της επιλογής τους ζώντας μια άτυπη κόλαση. Άρα λοιπόν εν κατακλείδι: Τα στοιχεία αυτά μπορούν να χρησιμεύσουν σαν απόδειξη της συνέχειας της ανθρώπινης ψυχής, μετά το θάνατο του ανθρώπινου σώματος οπότε κατά συνέπεια της μετά θάνατον ζωής?Τροφή για σκέψη....
Καλό σου βράδυ αδελφέ κ θα επανέλθω δριμύτερος!
Αγαπητέ,καθώς σου είπα και τηλεφωνικώς,με πολύ μεγάλη προσοχή διάβασα τα σχόλιά σου επί του θέματος το οποίο έχω θίξει.Πλέον,εγώ είμαι αυτός που οφείλω μια απάντηση στα γραφόμενά σου.Καταρχήν,αυτό που θέλω να ξεκαθαρίσω και το οποίο ίσως δεν κατόρθωσα να καταστήσω πλήρως κατανοητό μέσα από το άρθρο μου,είναι το γεγονός ότι επ'ουδενί δεν αρνούμαι την ύπαρξη μιας "συνέχειας" μετά το θάνατο.Αντιθέτως.Όπως πολύ σωστά κι εσύ λες,θα συμφωνήσω και θα πω ότι θα ήταν και σε μένα πραγματικά αδιανόητο να ισχύει ότι τα πάντα τελειώνουν άπαξ και τα μάτια του ανθρώπου κλείσουν.Νομίζω,μάλιστα,ότι είναι απολύτως απαραίτητο να υπάρχει μια συνέχεια και "πέρα από την ταφόπλακα".Αυτό,λοιπόν,που θέλω να καταστήσω σαφές είναι ότι δεν αρνούμαι την ύπαρξη μιας κάποιας μεταθανάτιας κατάστασης.Αυτό που με προβληματίζει είναι το γεγονός ότι η ταυτότητα της κατάστασης αυτής δεν πρόκειται να μας γίνει ποτέ γνωστή ενώ είμαστε ακόμα πάνω σ'αυτή τη γη.Συγχρόνως,όλες οι λύσεις που προτείνουν οι θρησκείες,δεν είναι δυνατόν να γίνουν αποδεκτές-τουλάχιστον από εμένα.Σε αυτό,δηλαδή,έγκειται η ένστασή μου.Όχι στο ΕΑΝ υπάρχει μεταθανάτια ζωή,αλλά στο ΠΟΙΑ είναι αυτή.
Όσον αφορά,βεβαίως,το υποτιθέμενο κήρυγμα του Ιησού στον Άδη,σε διορθώνω λέγοντας ότι στην επονομαζόμενη Καινή Διαθήκη ο χρόνος έχει πραγματική υπόσταση,δηλαδή την αντίληψη που έχουμε κι εμείς σήμερα για αυτόν.Άλλωστε,μιλάμε για τις τρεις ημερολογιακές ημέρες που μεσολάβησαν της θανάτωσης του Ιησού μέχρι την πολυθρύλητη "ανάστασή" του.Επομένως,μιλάμε για πραγματικό χρόνο τριών 24ώρων.
Σχετικά με τον αριθμό των ανθρώπων που πίστεψαν στο κήρυγμά του,εύκολα μπορώ να ισχυριστώ και πάλι ότι ήταν λίγοι.Πρόσεξε:δεν ήταν λίγοι όσοι τον άκουσαν(οπωσδήποτε αυτοί ίσως ήταν και χιλιάδες).Λίγοι έως ελάχιστοι ήταν όσοι τον πίστεψαν.Ακόμα και από τους 12 "εκλεκτούς" ο ένας τον πρόδωσε,ο άλλος τον απαρνήθηκε,ο τρίτος δεν πίστευε στην ανάστασή του ενώ και οι υπόλοιποι,καθώς θα ξέρεις,μετά τη θανάτωσή του πήγαν και κρύφτηκαν από το φόβο τους.Ο ίδιος ο Ιησούς σε ένα σημείο λέει στα πλήθη που τον άκουγαν:"ως πότε θα είμαι μαζί σας,άπιστη γενιά;ως πότε θα σας ανέχομαι;".Δεν θα μπορούσε να τους αποκαλεί άπιστους εάν πίστευαν όντως στο κήρυγμά του,δεν συμφωνείς;Τέλος,νομίζω ότι ήταν χιλιάδες αυτοί που τον καταδίκασαν σε θάνατο ενώπιον του Ποντίου Πιλάτου απελευθερώνοντας τον πραγματικά δικό τους λαϊκό ήρωα,ονόματι Βαραββά.
Θίγεις,αγαπητέ φίλε,και το ιδιαίτερο ζήτημα των εξωσωματικών εμπειριών που είχαν διάφοροι άνθρωποι οι οποίοι,όπως συνηθίζεται να λέγεται,"πέθαναν και επανήλθαν".Αδελφέ,σε αυτό το θέμα είμαι εντελώς κάθετος και κατηγορηματικός και ευθέως δηλώνω ότι οι διηγήσεις αυτές είναι εντελώς αβάσιμες.Και θα σου εξηγήσω το γιατί αν και νομίζω ότι είναι αρκετά απλό:όλες οι διηγήσεις αυτές προέρχονται από ανθρώπους οι οποίοι πρεσβεύουν κάποιες συγκεκριμένες θρησκευτικές απόψεις ο καθένας.Επί της ουσίας,δηλαδή,κατά την ώρα του υποτιθέμενου χωρισμού της ψυχής από το σώμα(που στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα είδος προθανάτιου κώματος δεδομένου ότι από το θάνατο δεν υπάρχει επιστροφή-ο θάνατος είναι κάτι το οριστικό:ή πεθαίνεις ή ζεις,δεν υπάρχει ενδιάμεσο)οι άνθρωποι απλώς "βλέπουν" αυτά που πιστεύουν ότι θα δουν και περιμένουν να δουν.Η κάθε θρησκεία έχει τη δική της απάντηση για το "μετά".Δεν αναρρωτιέσαι γιατί δεν έχει παρατηρηθεί ποτέ το φαινόμενο να "δει" ένας π.χ. μουσουλμάνος την χριστιανική εκδοχή του "μετά";Ή ένας χριστιανός το αντίθετο;Εάν ο θάνατος είναι κάτι το κοινό για όλους(που είναι,θέλοντας και μη),τότε και το "μετά" θα είναι κάτι το κοινό.Γιατί,λοιπόν,άνθρωποι από διαφορετικά θρησκεύματα που ισχυρίζονται ότι έχουν βιώσει μια "μεταθανάτια εμπειρία" δεν είδαν όλοι τα ίδια πράγματα;Μήπως γιατί αυτό που βίωσαν δεν ήταν μετά θάνατον αλλά εν ζωή;...
Κι εγώ τροφή για σκέψη δίνω αγαπητέ.Ας συνεχιστεί ο διάλογος,έχει ενδιαφέρον...
δυστυχώς όμως αδελφέ ο διάλογος δεν συνεχίστηκε...
Δημοσίευση σχολίου